Ik had heel veel zin om weer eens te bloggen, maar ik wist niet zo goed waarover. Ugh, dacht ik. En meh, laat maar. Misschien daarom juist wel een reden om toch door te blijven typen. Normaal blog ik altijd met een idee in mijn hoofd. Ik wil het ergens over hebben, soms hebben zich al hele zinnen in mijn hoofd gevormd. Terwijl ik de blog schrijf rolt er dan een heel artikel uit.
Joehoe, I’m back! Ik weet niet of het ’t begin van de Lente is, maar ik heb weer zin om te bloggen. De afgelopen weken heb ik me vooral bezig gehouden met mijn werk en het bingen van The Crown. Nu het weer wat rustiger is op mijn werk en het zonnetje vaker schijnt, kom ik weer wat vaker ons appartement uit en maak ik dingen mee. Tijd om weer wat dagboekjes te delen
Het is een jaar geleden sinds corona echt lostbarstte in Nederland in België. Ik had behoefte om er nog eens bij stil te staan, want hoe gaat het nou echt? Die eerste persconferentie Het voordeel van een blog bijhouden is dat je gemakkelijk terug in de tijd kan gaan. Lees hier bijvoorbeeld het dagboekje van exact deze week, maar dan een jaar geleden. Toen we ‘voor de zekerheid’ onze laptop maar mee naar huis
Afgelopen weekend genoot ik van het zonnetje én van een luxe afhaalmenu van een heus sterrenrestaurant. De weken vliegen voorbij omdat ze zo op elkaar lijken, maar dit soort weekends maken het altijd weer goed! Afgelopen week scheen het zonnetje heerlijk m’n werkkamer binnen. Die strakblauwe luchten en witte daken van de sneeuw zorgden voor een heerlijk wintersport gevoel. Het was een drukke werkweek, maar dit zonnetje zorgde ervoor dat ik elke dag vrolijk
Daar ben ik weer, met wederom een dagboekje van 2 weken. Het is druk op m’n werk en we leven nog steeds in een pandemie, dus ik had 2 weken geleden niet zoveel foto’s gemaakt. Misschien is een dagboekje per 2 weken ook wel een goede tussenweg. Ik kijk het nog even aan, je merkt het vanzelf wel of er op maandag (in de ochtend of avond) een nieuw dagboekje online staat ;-) Een
Vorige week had ik een vrij drukke werkweek, waardoor ik er niet aan toe kwam om m’n diary op tijd te uploaden. Vandaar dat je er deze week een van 2 weken ziet. Extra veel lees- en kijkplezier ;-) Maandag 11 januari was het Verloren Maandag in Antwerpen. Daarmee bedoel ik niet dat iedereen de hele pandemie zo beu is dat deze dag als verloren werd beschouwen (alhoewel..), maar deze grappige traditie. Traditioneel wordt
Afgelopen week overleed mijn oma. Ik ben verdrietig, maar vooral dankbaar dat ze zo lang in mijn leven is geweest. Omdat mijn dagboekje vorig weekend online kwam, hier nog een foto van de zondag. We gingen op bezoek bij de oma van mijn vriend, om een gelukkig nieuwjaar te wensen. Goed excuus dus om me een beetje op te doffen, ook al bleven we op afstand en hield ik m’n jas aan haha. De
In november besloot ik om eens te switchen van wekelijkse dagboekjes naar maandelijkse dagboekjes, om te zien of me dat beter zou bevallen. Nou.. niet echt! Ik heb het bloggen echt gemist! Ik vind het helemaal niet leuk om zo ver terug te moeten blikken haha. Ook merkte ik dat ik halverwege de maand soms foto’s vergat te maken. Maar goed, jullie hadden ‘m tegoed: mijn dagboekje van december. December betekende adventskalenders! Ik had
Ik twijfelde even of ik hier over wilde bloggen, want het voelt een beetje privé. Tegelijkertijd is iedereen wel eens onzeker dus is het onzinnig om me hiervoor te schamen. Ik hoop dat  ik door over mijn angsten en onzekerheden te bloggen wat herkenning kan bieden. Misschien geeft het je een zetje in de juiste richting. Angst in cijfers Allereerst: hoe vervelend ook, het is heel normaal om je wel eens onzeker of angstig